Abstract

પ્રસ્તુત લેખમાં 'ફાથિયા અલ અસાલે' પોતાના મનને સતત ડંખતો એવા પ્રશ્નનું આલેખન 'મ્હોરાં વગરની સ્ત્રી' નાટકમાં કર્યું છે. લેખમાં આગળ વાત કરતાં તેઓ કહે છે કે મારા મનના ઉંડાણમાંથી આવતા અને સત્ય વ્યકત કરતાં શબ્દો જે મેં મારા નાટકમાં લખ્યાં છે. જાણે કે 'અનેક સ્ત્રીઓનું હું મુખપત્ર છું', અંતમાં તેઓ એટલું જ કહે છે કે થિએટર માણસજાતનો પંથ અજવાળે છે. વિશેષ નોંધ :- અહી ફાથિયા અલ અસાલનો હસમુખો ફોટોગ્રાફ જોવા મળે છે.

Keywords