Description

આ પાઠ “અલીબાબા અને ચાલીસ ચોર” નાટકના પહેલા ભાગનું દૃશ્ય છે, જેમાં અલીબાબા અને તેના પરિવારની ગરીબી અને જીવન સંઘર્ષ દર્શાવવામાં આવ્યા છે.

દૃશ્યમાં અલીબાબા ખુદાની પ્રાર્થના કરે છે અને ગરીબી (મુફલિસી)ના દુઃખ વિશે ગાય છે. તેની પત્ની અમીના પણ તેના દુઃખને લઈને ચિંતિત છે. બંને વાત કરે છે કે ગરીબી માણસને કેટલો ત્રાસ આપે છે—ભૂખ, તકલીફ અને અપમાન.

મરજીના સમજદારીપૂર્વક કહે છે કે પૈસા સ્થાયી નથી અને માણસને સારા ગુણ રાખવા જોઈએ. અલીબાબા કહે છે કે તેને પોતાની ભૂખની નહીં પણ બાળકોની ચિંતા છે.

બાબા હસન (પુત્ર) શિક્ષણનું મહત્વ બતાવે છે અને કહે છે કે બાળપણમાં જ જ્ઞાન મેળવવું જોઈએ.

મરજીના પોતાની વફાદારી દર્શાવે છે અને કહે છે કે તે અલીબાબાને ક્યારેય છોડશે નહીં—even મુશ્કેલીમાં પણ નહીં.

અંતમાં, અલીબાબા પોતાના ભાઈ કાસીમ પાસે મદદ માંગવા જવાનો નિર્ણય કરે છે, કારણ કે કાસીમ ધનિક વેપારી છે.
દૃશ્ય અંતે પૈસાની મહત્તા દર્શાવતું ગીત આવે છે, જેમાં બતાવવામાં આવે છે કે દુનિયામાં પૈસા વગર માન નથી અને પૈસાવાળાને જ સન્માન મળે છે.

Keywords