Description

આ લેખોમાં ગુજરાતી રંગભૂમિના વિકાસ, તેના દોષો અને પ્રેક્ષક-કેન્દ્રિત થતી ગયેલી નાટ્યપ્રવૃત્તિઓનું વિશ્લેષણ કરવામાં આવ્યું છે. રંગભૂમિમાં ભવ્ય સીનસીનેરી, ઝગમગતા પોશાકો, ઉગ્ર સંવાદો અને દૃશ્યચમત્કારને વધુ મહત્વ મળતાં નાટકની સાહિત્યિક અને કલાત્મક ઊંડાણમાં ઘટાડો થયો હતો. પ્રેક્ષકોને આકર્ષવા માટે ગાયન, નૃત્ય અને દૃશ્યઅસર પર ભાર મૂકાતા અભિનયની સ્વાભાવિકતા અને નાટ્યસૌંદર્ય પાછળ રહી ગયાં.

જયંતી દલાલ ગુજરાતી રંગભૂમિમાં પ્રવેશેલી અતિશયોક્તિ, કૃત્રિમતા અને ચમકધમકની ટીકા કરતાં કહે છે કે સાચા અર્થમાં મજબૂત નાટ્યસર્જન હજુ આવવાનું બાકી છે.

ડૉ. ભરત ઠાકર જણાવે છે કે પ્રેક્ષકો ગાયન, નાચ, બુલંદ અવાજ અને દૃશ્યપ્રભાવથી વધુ પ્રભાવિત થતા ગયા, જેના કારણે નાટકનું મૂળ કળાત્મક સ્વરૂપ નબળું પડ્યું.

ચંદ્રવદન મહેતા પશ્ચિમના પ્રભાવથી મુંબઈમાં ઉભા થયેલા થિયેટરો અને શેક્સપિયરના નાટકો દ્વારા ગુજરાતી રંગભૂમિ પર પડેલા અસરકારક પ્રભાવની નોંધ લે છે.

આ લેખો ગુજરાતી નાટ્યપરંપરાના ઇતિહાસ, પ્રેક્ષકની રુચિ, રંગભૂમિના પરિવર્તન અને નાટ્યકળાના મૂળ તત્વો વિશે ગંભીર ચિંતન પ્રગટ કરે છે.

Keywords